De Persgroep (o.a. de Volkskrant en Trouw) heeft het handhaven van haar auteursrechten – het opnieuw openbaar maken van krantenartikelen – uitbesteed aan Cozzmoss (thans Auxen), dat daarvoor samenwerkt met Banning Advocaten. Zij schuimen het Internet af en degene die een artikel uit de krant op zijn website heeft staan, ontvangt een exorbitant hoge claim. Velen betalen, omdat advocaatkosten en de vrees voor het verliezen van de rechtszaak met bijbehorende kosten voor hen te begrotelijk is.

MergenMetz wil dit echter tot op de bodem hebben uitgeplozen; het kan niet zo zijn dat de Auteurswet uit 1912, die met een bepaalde bedoeling voor ogen is gemaakt, honderd jaar later, in het Internettijdperk door een mediaconglomeraat wordt gebruikt om nog even eenmalig flink te cashen.

Onze inzet

MergenMetz heeft daartoe mr. Anne Voerman van DLA Piper in de arm genomen; zij is gespecialiseerd in media en intellectueel eigendom. Wij ontkennen in principe niet auteursrechten noch het intellectueel eigendom, zoals in de wet bedoeld, doch de handelwijze van De Persgroep/Cozzmoss/Banning tart ons rechtvaardigheidsgevoel. Onze inzet is dat dit soort irreële claims tot het verleden gaan behoren.

Brief op de mat

Op 17 juni 2011 ontvingen wij een brief van Banning Advocaten. Op onze website bevond zich een aantal pdf’s van artikelen uit Trouw en de Volkskrant. De Persgroep, uitgever van deze twee dagbladen, heeft Cozzmoss ingeschakeld om, m.n. op het Internet, met de Auteurswet in de hand haar intellectuele eigendomsrechten ‘te handhaven’, zoals ze het in de brief noemen. In de praktijk komt dat neer op: u openbaart een krantenartikel en daarvoor moet u betalen. En boeten.
Banning claimde, namens Cozzmoss (thans: Auxen) € 4.609,36. Voor zes artikelen waarvan één, de grootste, een artikel in Volkskrant Magazine, juni 2010, waaraan wij zelf hebben meegewerkt en ook in worden genoemd.

Krantenleed

Totaal verrast google’den we op de namen Cozzmoss en Banning. Een poel van leed bleek al een aantal jaren onzichtbaar, maar dicht onder de oppervlak van het wereldwijde web te liggen. Krantenleed. Kleine en grote sites hadden claims ontvangen. Lokale overheden, scholieren die trots een werkstuk publiceerden, bloggers. Het maakte niet uit. Claim! Wat ons opviel was het keiharde imago dat Cozzmoss/Banning heeft opgebouwd en zorgvuldig koestert: iedereen die niet akkoord gaat wordt subiet voor de rechter gesleept. Dit werkt intimiderend en velen betalen, want ze kunnen zich door een rechtsgang niet nog meer kosten veroorloven. (MergenMetz eigenlijk ook niet, maar soms gaan principes voor.)

Onbewust de fout in

Wat heeft MergenMetz misdaan? Nooit hebben we ons gerealiseerd dat wij de Auteurswet overtraden: we presenteerden de artikelen als bijlagen. Onderliggend materiaal. Niet als (eigen) nieuws. We noemden de naam van de krant, de datum et cetera. Alle kenmerken van de auteur en dagblad respecteerden we. We hadden alleen de pdf’s gedownload en zonder iets aan te passen of te verwijderen als achtergrondinformatie bij eigen artikelen in onze website opgenomen. Zo van “Lees hier het artikel in Trouw” en dan een hyperlink naar de pdf in plaats van de website van de krant.

Falende hyperlinks

De stukken op de website van MergenMetz zijn gebaseerd op betrouwbare bronnen. En zo willen we onszelf ook presenteren. We willen volledig zijn. Het wemelt derhalve van de hyperlinks, naar Wikipedia, Wetenschap24, naar sites van (universitaire) onderzoeksinstellingen waar ook ter wereld, enzovoorts. En op die wijze deden we dat ook met de krantenartikelen. Tot het ons opviel dat de sites van de dagbladen behoorlijk onbetrouwbaar waren: artikelen verdwenen, veranderden van naam, de inhoud werd aangepast en meer van die dingen. Platweg gezegd is het nogal lullig als een bezoeker van MergenMetz-site na het lezen van ons eigen stuk een onderliggend krantenartikel (bijlage) wil zien en ‘Sorry, deze pagina kon niet gevonden worden. Mogelijk bestaat deze pagina niet meer, of is ze verhuisd.’ te zien krijgt. Dus besloten we ten langen leste de betreffende tekst onder eigen controle te plaatsen.

Dom. Maar niet onbegrijpelijk als je een fatsoenlijke website wilt maken.
En houden.