Cozzmoss/Banning hanteert het begrip economische waarde voor de artikelen die uit de kranten zijn overgenomen. Zij berekent de nieuwprijs en stelt de economische schade hieraan gelijk. Dat is onzin. Artikelen die gratis door de hele wereld op de website van de krant te lezen zijn, hebben nieuwswaarde verloren en zijn derhalve waarde-loos geworden. Maar de krant heeft wel beschikkingsrecht over haar artikelen.

Wat de gek ervoor geeft

De waarde in het economische verkeer is een begrip uit de financieel administratieve wereld. De boekhouding. En een wettelijk begrip als het bijvoorbeeld om de WOZ gaat. Maar ook over loon in natura. Of de waardering van een voorraad bij een onderneming. Of bij een bedrijfsovername (denk aan de premie die de koper bovenop de koers van het aandeel wil betalen). Kortom: wat zou een redelijk denkend iemand er op dat moment voor willen betalen. Of, in omgangstaal: Wat de gek ervoor geeft.

Intimiderende nonsens

Banning dient een claim namens Cozzmoss namens De Persgroep in en ze hanteert daarbij de ‘economische waarde’ van de tekst. Citaat uit de brief:

De economische waarde / richtprijs van de betreffende artikelen is te stellen op een bedrag van € 2.059,68. Bij het begroten van de schade die de auteursrechthebbende lijdt, pleegt de rechter deze economische waarde / richtprijs als uitgangspunt te nemen.”

Dit is intimiderende nonsens. Een rechter gaat niet uit van de economische waarde. Wel van de economische schade. (Lees hier meer daarover.) Om de rechter op het voor hen “gewenste” spoor te zetten stelt Banning dat de economische schade even groot is als de door hen gecalculeerde waarde. Dit is aperte kul.

36 Cent per woord

Banning – of Cozzmoss – gaat (vermoedelijk) uit van het min of meer gangbare tarief dat door dagbladen wordt betaald. Dat is 36 cent/woord. Voor freelancers. Let wel: na betaling voor het werk is de tekst eigendom van de krant geworden. Het betreft nieuwe, niet eerder gepubliceerde informatie: noem het nieuws of een diepgravend achtergrondartikel.
Natuurlijk hebben Trouw en De Volkskrant journalisten en redacteuren in loondienst. Want als iemand per dag een stuk van duizend woorden schrijft, is dat € 360 per artikel. En als dit 22 werkdagen per maand gebeurt, kost de krant dat € 7.920 per maand. Dus is het goedkoper om voldoende mensen in dienst te nemen (een zeer ervaren journalist verdient ca. € 5.000 per maand) en voor een deel met freelancers te werken.

Ouds is zonder waarde

Wat is de waarde van een artikel waarvoor de auteur al is betaald – dus financiële genoegdoening heeft gekregen – dat door de krant is gedrukt en verspreid (aan betalende abonnees) en gratis en voor niets door de hele wereld leesbaar op haar website wordt gezet?

De nieuwswaarde is er vanaf. Het is geen nieuws maar ouds. En dan is het toch vrijwel waarde-loos geworden?

Of een ander vergelijk: een zeefdruk van Karel Appel met een oplage van 90 stuks, kost pakweg tweeduizend euro. Maar wat geeft iemand ervoor als de oplage geen 90 maar 9 miljoen is? Juist, veel minder dan tweeduizend euro. Een paar tientjes misschien.

Beschikkingsrecht

Het enige waar de krant, de eigenaar van de tekst, zich op kan beroepen is dat zij mag bepalen wat met de tekst gebeurt.

– Ze mag het verkopen. (Maar alleen een gek betaalt die 36 cent of meer, want het is gebruikt, gratis tentoongesteld en dus verre van exclusief.)
– Ze mag het tot een boek bundelen. En dat later verkopen.
– Ze mag het weggooien.
– Ze mag het weggeven.
– Ze mag het in een tegen betaling toegankelijk archief stoppen.

Het tegen betaling toegankelijke archief is “gratis” voor abonnees van de krant. Dit betreft vrij oude of bijzondere artikelen. Heel veel artikelen staan niet achter het euro-slot. Dat is ook logisch. Kranten publiceren de artikelen op hun website. Ze verdienen geld met het tonen van advertenties. (Lees dit.) Ze willen graag dat websites een hyperlink naar hun website aanbrengen – logisch, dan krijgen ze meer bezoekers en dus meer advertentievertoningen en dus meer inkomsten.

Het beschikkingsrecht in combinatie met het feit dat de artikelen voor iedereen leesbaar, maar wel tussen advertenties op de website van de krant staan, vormen een basis voor de economische schade – uh, waarde om in termen van Cozzmoss/Banning te blijven.

Definities

“De waarde in het economische verkeer is de prijs die de meest gerede gegadigde bereid is te betalen bij een verkoop van de desbetreffende onroerende zaak rondom de waardepeildatum.” (De Waarderingskamer)
Of: “… als de prijs die een redelijk handelende verkoper en een redelijk handelende koper na een zorgvuldige voorbereiding zouden overeenkomen bij een veronderstelde verkoop.” (SVHW)

Link

De Reporter: Wat schuift dat eigenlijk?
Carrièretijger (salaris journalist)

Dit artikel bestaat uit bijna achthonderd woorden en kent derhalve een economische waarde van € 288. Als u het overneemt moet u € 288 betalen. Als u het ongevraagd overneemt € 576, excl. kosten en excl. BTW. Vindt Banning. Doch als u vanuit uw site een hyperlink aanbrengt, vangt Krantenleed niets. Geen cent. Omdat we geen adverteerders hebben. (We hebben nu – alleen om te laten zien dat het technisch kan – een kopieerbeveiliging op deze site. Als we die weglaten, gaat u misschien in de fout. Huren we Auxen in en dan….)