Uitgangspunt voor een vergoeding die de rechter bepaalt, is de economische schade die de benadeelde partij heeft geleden, lijdt en wellicht nog zal lijden. Deze benadeelde partij moet zulks wel aannemelijk maken.

Het gaat er dus om wat de benadeelde door de actie van de ander aan inkomsten is misgelopen.

Economische schade ≠ Economische waarde

In haar claim gaat Cozzmoss(Auxen)/Banning uit van de economische waarde van een artikel en stelt dat (hoewel het dan al oud nieuws is) op de prijs die de krant maximaal aan de auteur heeft betaald. Vervolgens zegt ze dat dit ook de geleden economische schade is. Dit is onzin, lees dit.

Gratis en voor niets op de website

Kranten publiceren de nieuws- en achtergrondartikelen gratis en voor niets, door iedereen over de hele wereld te lezen op hun websites. Dat is een uiterst lucratieve zaak, gezien de Internet-advertentieinkomsten. Lees dit.

(Als abonnee op de papieren uitvoering van het dagblad, zou u daarbij vraagtekens moeten plaatsen. Betaalt u alleen nog voor het papier, het drukken en de bezorging? De compensatie die de krant u biedt is dat u als abonnee in het archief van de krant mag grasduinen. Voor wat dat waard is, want hoeveel abonnees doen dat?)

Internet advertenties

Er zijn extreme vormen van advertenties op sites, maar grosso modo kent een website van een krant drie plaatsen waar al dan niet geanimeerde advertenties staan. Hier ziet u de pagina van de Volkskrant op 14 november 2011. Naast de advertenties [1] en [2] staat er nog een voor Z24 en een overzicht van VKbanen.nl, met vignetten van de werkgevers.

De Volkskrant kent, voor zover wij hebben kunnen bepalen, drie locaties.

Advertentie-inkomsten

Het tonen van een advertentie levert gemiddeld genomen tussen de 0,1 en 0,5 eurocent op. Dus één pageview is pakweg anderhalve cent (€ 0,015). Niet veel, zult u zeggen. Maar bij 1 miljoen pageviews per dag (dat zijn misschien 500.000 bezoeken) is dit al € 15.000. Is € 450.000 per maand. Is zo’n slordige € 5,4 miljoen per jaar.

Hyperlinks

Kranten willen hyperlinks naar de artikelen op hun website. Want een klik op een hyperlink betekent inkomsten. Veel hyperlinks zijn veel klikken vormen substantiële inkomsten.

De krant kan dus zeggen: “Omdat u geen hyperlink naar het artikel heeft aangebracht, maar dit op uw eigen website heeft geplaatst, missen we inkomsten. Dat is onze economsiche schade.”

Maximale economische schade

Los van de discussie of een krant eigenlijk u een vergoeding zou moeten geven voor het aanbrengen van een hyperlink – want zo brengt u hen immers klandizie aan – is de economische schade maximaal het aantal keer dat een bezoeker op uw site het krantenartikel heeft gelezen. Ongeacht het aantal woorden.

Is dit honderd keer, dan is de schade 100 x € 0,015 = € 1,50. Dat is wel wat anders dan de € 686 die De Persgroep/Cozzmoss/Banning op basis van 36 cent per woord wil vangen. (En in de claim ook nog eens verdubbelt met een vermeende 100% boete: € 1.372.)

In ons geval: max. € 139,30 i.p.v. € 2.059,68
Wij hebben de statistieken van ons systeem geraadpleegd en berekend hoeveel de misgelopen advertentie-inkomsten zijn als wij een hyperlink hadden aangebracht. We hebben daarbij een ruime marge genomen: van 0,1 cent per vertoonde advertentie tot de hoofdprijs uit de tarievenlijst van De Persgroep: tien cent per vertoning (of, zoals dat heet € 100 CPM).

De schade die wij de Volkskrant en Trouw hebben toegebracht – onder de voorwaarde dat we hyperlinks zouden hebben aangebracht – is minimaal € 22,70 en maximaal € 139,30. Wel even wat anders dan de € 2.059,68 die de kongsi zegt aan schade te hebben opgelopen.
Open hier de pdf met de berekening voor onze casus.