12 mei 2013 – Middelburg Dronk is een wiki over Middelburg en de geschiedenis van haar horeca. Ze maakt gebruik van allerlei historische bronnen. Dus ook krantenknipsels. En omdat het Zeeland is, voornamelijk van de PZC, onderdeel van Wegener. En die zegt: ‘Mag niet. Schending van auteursrechten.’ Hoe moet dit verder?

Oké, toegegeven: Middelbrug Dronk lam gelegd is wel een beetje een Telegraaf-kop. Maar omdat we zo met kranten bezig zijn, konden we het niet laten.

Scherm Middelburg Dronk - klein

Als u op de afbeelding klikt, komt u op de site Middelburg Dronk en u ziet wat het inhoudt. Dit is, net als veel andere websites, geen commerciële uitbating van krantenartikelen. Dit is lokale geschiedschrijving. [Klik bijvoorbeeld dan rechts op ‘Algemene Geschiedenis’]

Het einde van oude krantenknipsels op Internet
Edwin Mijnsbergen, een van de drie beheerders van Middelburg Dronk, verwoordt de verontwaardiging op zijn eigen blog Mijns Inziens. Voor de meer recente geschiedenis van Middelburg en haar horeca, wordt gebruik gemaakt van oude krantenknipsels. De ironie wil dat de media voor artikelen van vandaag de dag gebruik maken van de informatie op Middelburg Dronk. “…. verwezen naar het lemma op Middelburg Dronk, dat op z’n beurt deels is gebaseerd op het werk van journalisten in het verleden. Toen ik dat zag werd ik gewoon blij. Iets met cirkels die rond zijn,” schrijft Mijnsbergen. (Dit lijkt op het geval van het Trefpunt voor geadpoteerden, waar Trouw gebruik van maakte voor artikelen, maar wel vervolgens een claim indient.)

Als geen gebruik van oude krantenartikelen mag worden gemaakt, loopt Middelburg Dronk mank. De knipsels zijn wezenlijk als bron – niet alleen om gedegenheid en betrouwbaarheid te tonen, ook om voor de lezer volledig te zijn.  (En zeg nu zelf: het is toch leuk om een stukje courant uit 1957 te lezen?) In die zin is de casus Middelburg Dronk erg vergelijkbaar met die van ons, MergenMetz – het gaat het niet om 1:1 overname, maar om bijlagen/bronnen bij eigen artikelen.

De Tweede Kamer moet in actie komen. De dagbladen misbruiken de Auteurswet uit 1912. Dankzij het Internet en de automatisering kunnen ze (lees: Cossmozz/Auxen/Banning in opdracht van) vrij gemakkelijk jagen op sites waarop artikelen opnieuw openbaar worden gemaakt. Vaak zijn degenen die dat doen te goeder trouw, zoals een slager of groentenboer een artikel uit de krant op zijn winkelruit hangt (dat mag, op de keper beschouwd, ook niet, maar moeilijker op te jagen: “maar gelukkig”, de winkelier heeft nu vaak ook een website). En er wordt op intimiderende wijze meteen een forse claims ingediend. Twee maal een vermeende economische waarde van 37 cent per woord. (Dat is de nieuwprijs.) Hoewel hoofdredacteuren anders beweren, wordt op alles en iedereen, zonder onderscheid des persoons, gejaagd.